به گزارش ترنم شمال؛ اینجا سکوت به معنای بیحرفی نیست، حرکت دستها، تغییر نگاهها و اشاره انگشتها، زبانی است که جامعه ناشنوایان با آن زندگی میکند؛ زبانی که برای بسیاری از آنها تنها ابزار ارتباط نیست، بلکه بخشی از هویت، آموزش و حضور اجتماعی است.
اما مشکل از جایی آغاز میشود که این زبان در بیرون از جامعه ناشنوایان شنوندهای پیدا نمیکند.
یک مراجعه ساده به اداره برای بسیاری چند دقیقه بیشتر طول نمیکشد اما برای یک فرد ناشنوا ممکن است به ایستادن پشت باجه، نوشتن روی کاغذ، استفاده از تلفن همراه و تلاش برای رساندن منظور با اشاره ختم شود.
مشکل همیشه ناتوانی در برقراری ارتباط نیست؛ گاهی این جامعه است که ابزار ارتباط با ناشنوایان را در اختیار ندارد.
وقتی پزشک زبان اشاره نمیداند
همراه یک توانخواه ناشنوا در بیمارستان حکمت ساری می گوید: بیمارستان برای یک فرد ناشنوا فقط محل درمان نیست، گاهی محل اضطراب از ارتباط برقرار نکردن است.

وی که خود را عباسی معرفی کرد، افزود: توضیح علائم بیماری، فهم توصیه پزشک، دریافت دستور مصرف دارو یا اطلاع از نتیجه آزمایش، زمانی که مترجم زبان اشاره حضور ندارد، میتواند دشوار شود.
وی تصریح کرد: فرد ناشنوا ممکن است درد داشته باشد، اما نتواند آن را آنطور که میخواهد برای پزشک توضیح دهد، ممکن است پزشک درباره روند درمان صحبت کند، اما بخشی از آنچه گفته میشود به دلیل نبود امکان ارتباط مؤثر، منتقل نشود.
وی ادامه داد: اینجاست که یک مطالبه قدیمی دوباره خودش را نشان میدهد، ناشنوایان فقط نمیخواهند خدمات دریافت کنند، میخواهند بتوانند با ارائهدهنده خدمت ارتباط برقرار کنند.
مناسبسازی فقط رمپ و آسانسور نیست
وقتی از مناسبسازی حرف میزنیم، ذهن خیلیها به رمپ، آسانسور و مسیرهای عبور میرود؛ اما برای یک فرد ناشنوا، مانع ممکن است اصلاً پله و دیوار نباشد؛ مانع میتواند یک پیام صوتی باشد که راه دیگری برای فهمیدنش وجود ندارد.
یک فرد ناشنوای بابلی میگوید: هشدارهای اضطراری، اخبار، اطلاعیههای عمومی و حتی بخشی از خدمات روزمره باید به شکلی ارائه شود که برای آنها نیز قابل دسترس باشد.
محمدی گفت: اگر پیام فقط از بلندگو پخش شود، برای کسی که نمیشنود، عملاً پیامی دریافت نشده است.
شغل میخواهیم، نه ترحم
برای جامعه ناشنوایان، اشتغال فقط دریافت حقوق نیست، مسیر استقلال، اعتمادبهنفس و حضور فعال در جامعه است.
علی جعفری پدر یک توانحوی ناشنوا میگوید: فرد ناشنوا میتواند تحصیل کرده باشد، مهارت فنی داشته باشد و تجربه کاری کسب کرده باشد، اما گاهی نخستین چیزی که در فرآیند استخدام دیده میشود، ناشنوایی اوست نه تواناییاش.
وی افزود: مطالبه این جامعه، فراهم شدن فرصتهای واقعی برای ورود به بازار کار و ماندگاری در محیط شغلی است؛ فرصتی که در آن توانایی فرد پیش از محدودیت ارتباطی او دیده شود.
وی تجهیزات توانبخشی و وسایل کمکارتباطی را نیز بخش دیگری از دغدغه خانوادههای ناشنوایان برشمرد و گفت: برای خانوادهای که توان مالی محدودی دارد، هزینه برخی تجهیزات میتواند سنگین باشد، اما از نگاه فرد ناشنوا، این وسایل کالای لوکس نیستند؛ ابزار ارتباط، آموزش و استقلال است.