به گزارش ترنم شمال؛ مازندران در سال‌های اخیر بیش از آنکه با کمبود مسافر مواجه باشد، با مسئله چگونگی بهره‌برداری اقتصادی از موج سفر روبه‌رو بوده است.

استانی که در تعطیلات و فصل تابستان، جاده‌های آن به یکی از پرترددترین مسیرهای کشور تبدیل می‌شود، اما حجم بالای عبور و مرور لزوما به همان نسبت در کسب‌وکارهای محلی، اقامتگاه‌ها، رستوران‌ها، بازارها و خدمات گردشگری باقی نمی‌ماند.

کافی است در روزهای اوج سفر سری به محورهای کندوان، هراز یا فیروزکوه زده شود تا تصویر این تقاضای گسترده برای سفر به شمال پیش چشم قرار گیرد. صف‌های طولانی خودروها، کاهش سرعت حرکت و در مقاطعی اعمال محدودیت‌های ترافیکی و یک‌طرفه شدن مسیرها، نشانه‌ای از فشار سفر بر زیرساخت‌های ارتباطی مازندران است. فشاری که یک سوی آن هزینه و چالش و سوی دیگر آن می‌تواند فرصت اقتصادی باشد.

آمارهای ثبت‌شده در شش ماه نخست سال ۱۴۰۵ نیز ابعاد این رفت‌وآمد را نشان می‌دهد. بیش از ۲۶ میلیون و ۴۹ هزار تردد خودرویی در دوربین‌های ثبت تردد استان به ثبت رسیده و بر اساس اطلاعات راهداری، بیش از ۲۰ میلیون و ۹۱۷ هزار تردد بین‌استانی در محورهای مازندران ثبت شده است.

این ارقام البته به معنای ورود ۲۶ میلیون گردشگر یا مسافر نیست. تردد شاخص رفت‌وآمد خودروهاست و بخشی از آن نیز به جابه‌جایی کالا و سفرهای غیرگردشگری اختصاص دارد.

با این حال، حتی با در نظر گرفتن همین ملاحظه، حجم تردد نشان می‌دهد تقاضای سفر به مازندران همچنان قابل توجه است. دریا، جنگل‌های هیرکانی، کوهستان، ییلاق‌ها، روستاها، آبشارها، چشمه‌ها، تالاب‌ها، بناهای تاریخی، فرهنگ بومی، غذاهای محلی و صنایع‌دستی، مجموعه‌ای از ظرفیت‌ها را در اختیار استان قرار داده‌اند که می‌تواند سفرهای کوتاه را به اقامت و هزینه‌کرد بیشتر تبدیل کند.

مسئله اما دقیقا از همین نقطه آغاز می‌شود. مسافر داشتن با اقتصاد گردشگری داشتن یکی نیست. اگر گردشگر وارد استان شود اما اقامتش کوتاه باشد، اگر بدون استفاده از خدمات محلی عبور کند یا بخش اندکی از هزینه سفر خود را در مقصد خرج کند، شلوغی جاده‌ها الزاما نشانه رونق اقتصادی نیست.

جاده‌های شلوغ و فرصت اقتصادی که هنوز کامل استفاده نمی‌شود

جاده‌های شمال را می‌توان نخستین نشانه تقاضای گردشگری مازندران دانست. در روزهای پرتردد، کندوان، هراز و فیروزکوه بار سنگین سفر را به دوش می‌کشند و مدیریت ترافیک در برخی مقاطع برای کنترل حجم خودروها ناگزیر از اعمال محدودیت می‌شود.

این حجم رفت‌وآمد از یک منظر فشار بر زیرساخت و از سوی دیگر یک بازار بزرگ بالقوه است. بازاری که اگر درست مدیریت شود، می‌تواند برای اقامتگاه‌ها، رستوران‌ها، فروشگاه‌ها، حمل‌ونقل، صنایع‌دستی، بازارهای محلی و خدمات تفریحی درآمد ایجاد کند.

در واقع پرسش اصلی دیگر این نیست که آیا مسافر به مازندران می‌آید یا خیر. پرسش این است که چه میزان از این جریان سفر در استان متوقف می‌شود و چه مقدار ارزش اقتصادی برای مردم و فعالان محلی ایجاد می‌کند.